Recenzje

Pisałam już, że Pegg jest mistrzem w rozbudzaniu nadziei swoimi nazwami? Pisałam. Bo to prawda. Kiedy biorę w ręce Unknown Pleasures – mój umysł tworzy wizje wszystkich tych przyjemności, których jeszcze nie zaznałam. Ale nie tylko. Bo najbardziej ekscytująca jest myśl o tych wszystkich przyjemnościach, o których istnieniu nie mam jeszcze nawet pojęcia. A są […]

Nazwa tych perfum to błysk geniuszu! I warto o tym wspomnieć, bo tytuły, które daje John Pegg swoim naftowym opowieściom to jest mistrzostwo świata i najbliższych okolic. R’Oud Elements to perfumy oudowe i krągłe. Przez skojarzenie z pomarańczą, lecz także przez samą krągłość, pełną mięsistość aromatu i absolutny brak kantów. Ten zapach naprawdę jest okrągły!

Kwiaty podziurawione garścią żwiru, leżące obok rozmierzwionego łóżka i pary czarnych Martensów. To jest właśnie maszyna Dirty Flower Factory – skonstruowana z jaśminu, róży, kwiatu pomarańczy obsypanych pieprzem i zagruntowanych piżmem i ambrą. Zapach wyłącznie dla tych, którzy nie lubią pachnieć „ślicznie” ALL THE TIME. <brief Johna Pegga> Jest w brudnych białych kwiatach… coś fascynująco

Są takie chwile w czasie, gruntownie osadzone w naszych myślach, niesłabnące. Swym spokojem zapewniają komfort – zwyczajność i monumentalność. Słodycz i ciepło, głębia i piękno. Nigdy nie blakną. <brief Johna Pegga> I są takie nuty w perfumach, które na tym blogu zawsze będą mile widziane. Kadzidło, pieprz, drewno, dym… ale także używki jak whisky, czy

   Jak myślisz, co by się stało, gdyby twoja półka na przyprawy spadła na stos suchego drewna, w samym środku grejpfrutowego sadu? Cytrusy zaczęłyby tańczyć z przyprawami, a przyprawy próbowałyby zdominować drzewa do momentu aż zostałoby z nich wyłącznie suche drewno.  Wood Haven to mariaż skomplikowany – cytrusy, przyprawy i drewno kłócą się i jednocześnie

Dawno, dawno temu, w moim przedperfumeryjnym życiu istniały zapachy, których nie lubiłam. I na mam tu na myśli nie-lubienia łagodnego i spokojnego, polegającego na tym, że nie lubię, lecz nielubienie polegające na realnie odczuwanej… awersji. Na szczycie nielubieniowej piramidy stały dwie nuty: lukrecja i anyż. Gdzieś pod nimi czaił się koper włoski mieszczący się w

Zanim zacznę Was szantażować (sic!) tą dymną niesamowitością, wspomnę że Blackmail to perfumy o ograniczonej dystrybucji. Ograniczonej nawet jak na niszowe Kerosene. Dostępne są w kilku ledwie lokacjach na świecie, a w Europie… tylko w Lulua. Zdjęcie poglądowe z instrukcji „Jak zrobić burnout” na autowise.com Polecam! Dym, drewno, wędzona śliwka. Tyle dzieje się w otwarciu

 Kiedy testuję perfumy, walczą we mnie dwie postawy. Pierwsza jest oczywista: perfumy mają mi się podobać i basta. Druga każe mi szukać wyjątkowości. Dokonywać porównań, analizować poziom unikalności i nowatorstwa kompozycji. Jednym słowem: grymasić. I czasem bywa tak, że perfumy są tak piękne, że drugi aspekt przestaje mieć znaczenie. Czasem bywa tak, że są tak

Morski przypływ zatrzymany na skórze. Wspomnienie fal, słońca i wybrzeża. <draft Johna Pegga> Wśród koneserów perfumeryjnej niszy istnieje spora grupa osób, które po prostu zwyczajnie nie lubią morskich zapachów. Rzecz w tym, że to „nielubienie” zwykle wcele nie dotyczy zapachów naprawdę, realistycznie morskich, lecz dziwacznie ozonowych, melonowo ogórkowych, upstrzonych cytrusowymi plamkami kompozycji pachnących męską czystością,

Pretty Machine to haust świeżego, wiosennego powietrza. Powietrze jest rześkie, a drzewa właśnie rozkwitły. Kompozycję otwiera zapach cierpkich cytrusów, który płynnie wplata się w jasny bukiet wiosennych kwiatów. I oto siedzisz pod kwitnącą lipą w samym sercu wiosny. <brief Johna Pegga> Nazwa tych perfum jest genialna. Od pierwszego wejrzenia wybuchła w mojej głowie feerią obrazów